Ci nia lepiej nam budzie, braćcia,

pačać starými słovami

svojskuju apovieść

ab vajarstvie Haradziejevym –

Haradzieja Śvietasłaviča?

Pačniem ža hetuju pieśniu

i padobna bylinam praŭdy-viarémieni,

i padobna damýślivańniu Bajánavamu.

Baján bo vieščy

ačkalí kamu žadaje pieśniu stvaryć,

dyk raściakajecca dumkami pa drevie,

šerym voŭkam pa ziamli,

šyzym arłom pa-nad abłokami, –

uzhádvaje bo, śpiavájučy,

piarviejšaha času asablivaści.

Tady puščaje dziesiać sokałaŭ

na čaradu lébiedziaŭ, –

jaki tych dahaniaje,

toj i pieršy pieśniu piejáje:

staradaŭniamu Jarkasłavu,

charobramu Myślesłavu, –

jaki zarezaŭ Viaredadzieja

pierad vojskam Źmijužjim, –

dy pryŭkrásnamu Ranášu Źyvasłáviču.

Bajan ža, braćcia,

nia dziesiać sokałaŭ

na čaradu lebiedziaŭ

puščaje,

ale svaje vieščyja piarsty

na žyvyja struny

uskładáje, –

jany ža

sami

kniáziam

słavu

apiavájuć.